Mijn verhaal over professioneel tennisspeler zijn

Van Marokko tot Meppel

Het is 21 februari. Dat is de dag dat ik naar Marokko vlieg om mij op mijn favoriete gravel te kunnen voorbereiden. Voor 2 weken futures in Turkije. Dit trainingskamp is als volgt tot stand gekomen. Vorig jaar mei, juni kreeg ik een appje of ik mee wou doen met een high performance trainingskamp van HudHud tennis. Dit is de naam waaronder het wordt georganiseerd.

Als voorbereiding op Marokko heb ik binnen bij MLTC getraind. Twee keer op de dinsdag en donderdag en een 1 op 1 sessie met Tim van de Horst en Milan Kalaba en op de woensdag in Bilthoven met een groep van 6 spelers. Deze gegeven door Milan en Arjan van End.  Deze trainingen zijn allemaal 2 uur training. 3 keer vast. De rest doe ik 3 keer fysiek voor mezelf. Eigen programma. De rest van de trainingen zijn vrije trainingen.

Ik doe het mentale en tactische gedeelte met Milan Kalaba. Die al 2 jaar mijn coach is. Hij helpt me vooral hoe tegen verschillende soorten tennisspelers te spelen. Oplossingen vinden tegen mijn tegenstander hun spel, allemaal vanuit mijn eigen speltype.  Ook helpt hij mij vooral mentaal om mezelf te zijn op de baan. Mijn eigen dingen te doen en vooral ook een soort van ijzeren muur te bouwen. Routines heeft Milan mij ook aangeleerd, zodat tegenstanders niet in mijn hoofd naar binnen kunnen komen in wedstrijden.
Sinds 2020 werk ik met speler en sparringpartner Tim van de Horst aan het technische gedeelte. Dus grepen/ uitzwaai, biomechanische veranderingen met indraai uitdraai, enzovoort.

Ik moet zeggen, ik vond het zelf een zeer fijne winter. Heb weer technische verbeteringen kunnen aanbrengen. Misschien waren het te weinig trainingsuren, maar heb wel effectief, efficiënte tennisuren gemaakt die ik heel geconcentreerd heb uitgeoefend. Dat was begin dit jaar. Financieel is nog zo’n winter niet te doen. Wanneer er niks verandert, is mijn tenniscarrière op internationaal niveau ten einde. Daarom wil ik graag een combinatie van werken in de fitness in de ochtenden en tennis lesgeven in de middag/avond. In dat geval heb ik van mijn passie mijn beroep gemaakt. Namelijk tennissen en lesgeven en mensen fitter maken als fitnessinstructeur.

Maar toch. Stel je voor je komt de kwalificatie door in Turkije en hebt misschien wel de minste begeleiding gehad van het hele toernooi. Ik heb mezelf altijd vergeleken met andere Nederlandse tennissers, terwijl ik weinig financiële mogelijkheden had. Het belangrijkste komt nog. Als iemand iets zo goed is en in één keer moet stoppen door financiële redenen terwijl je nog progressie maakt, dan is dat toch raar. Dat voelt niet goed. Terwijl je net betere begeleiding hebt en weer het gevoel hebt dat je het pad bewandelt en je vorderingen, verbeteringen en progressie ziet en merkt. Daarom is mijn doel dat ik in 2020 een sponsor weet te vinden die in mij wil investeren. Vanuit goodwill. Ik zorg dan voor contact met diegene die mij sponsort en mij helpt. En ik wil er veel voor terugdoen. Zo wil ik de sponsor heel erg graag betrekken bij wat ik nou doe als topsporter. Training laten meekijken, wedstrijd laten zien. Dingen er om heen enzovoort. Zodat hij of zij weet wie en wat hij sponsort.

Na mijn voorbereidingstrainingsperiode keek ik echt wel uit naar Marokko, toch een nieuwe prikkel. Weg uit mijn comfortzone. Andere omgeving is ook lekker, want ik doe dit vanaf mijn achttiende jaar en ben inmiddels 22 jaar. Op 21 februari gingen we met een groep van 10 mensen. Adil El Bakkal, tennistrainer die in Amerika, Miami Lang heeft lesgegeven en nu naar Nederland is verhuisd. De organisator is Samir Bouiche. Hij is Nederland geboren doet ICT bij het UMC in Utrecht. Bij hem bleef ik bij slapen op donderdag. Ik ging met de trein naar Zeist. Vanaf daar pikte Samir mij op. Ik merkte dat ik wat ziekjes was. Maar ik moest door. Acceptatie waardoor ik mentaal weer sterker ben geworden. Ik voelde mij lichamelijk toen al niet top. Ik koos ervoor om rust te pakken en heb veel geslapen. Een belangrijke onafhankelijke persoonlijke keuze die je vaak moet maken als tennisspeler. Ik was al met al een stuk uitgeruster de volgende dag.

Ik bedrijf wel topsport. Waar alle kleine beetjes beslissend kunnen zijn. We gingen vliegen. By the way nog nooit zo chill gegaan met inchecken vlucht ging allemaal zo snel. We vlogen via Eindhoven. Eenmaal aangekomen gingen we rusten en nog kort een balletje slaan. De volgende dag was het zover: het routineschema. Dat had ik als enige, omdat ik nog toernooi had en niet helemaal kapot wou zijn. Het schema met een aantal rustmomenten was als volgt: 6.30/ 6.45 uur opstaan, dan om 7 uur ontbijten tot 7.30. Zorgen dat je om 8 uur klaar staat voor warming up van half uur. Tennissen van 8.30 tot 11.30, dus 3 uur. Na de training gingen we of yoga en of rekken. Na 12.30 klaar, dan 2 uur rusten, met lunch, aan het zwembad even liggen en proberen extra bijkleuren. Daarna matchplay van 15.00 tot 17.00 /17.30 uur. We aten dan vaak pas om 20.00 uur. Daarna ging ik slapen om 21.30 of 22.00 uur, omdat je helemaal bek af bent dan.

Fysiek maakte ik veel meer uren dan in Nederland. Het was ook wel even aanpassen. Mijn ziek zijn maakte het mentaal extra taai, maar het sterke daarvan was dat ik gewoon zonder te klagen er door heen ben gekomen. Ik pakte genoeg rust tussen de rally’s en deed mijn eigen ding. Na 3 dagen besloot ik om meer mijn eigen schema te draaien vanwege het komende toernooi van Turkije en mijn eigen lichaamsfitheid. Heb voor de rest aan persoonlijke doelstellingen gewerkt. Van Milan meegekregen. Heb ook technisch wat dingen gedaan.

Op de zevende dag van het 9-daagse trainingskamp, gingen we bergbeklimmen. Het was een super taaie en zware dag. We hadden geen van allen bergschoenen bij ons. Ook was de autorit er naartoe al 2.5 uur. Helemaal afgepeigerd waren we toen al. Bergbeklimmen deden we 2 uur in de zon. Op een gegeven moment wou alleen mij innerlijke ziel nog lopen. Ik was zo kapot. Ook door de zon. Toen we eindelijk het hadden gehaald, moesten we nog 2.5 uur weer terugrijden naar het Marrakech sports center. Onze thuisbasis en waar we hele tijd verbleven/overnachten. Voelde mij direct al niet lekker, ik was voor de tweede keer ziek.

Een kleine zonnesteek erbij betekende voor mij rust de volgende dag. Ook hebben we de nationale kampioenschappen gezien. Voor een handjevol toeschouwers. Zo gaat dat met tennis als je geen top 100 tot 300 speelt. Je speelt bijna nooit voor publiek. Vooral niet het niveau wat ik speel: futures. Het is de eerste horde om hoger op de wereldranglijst te komen. Voor geld verdienen hoef je het ook niet te doen. Voordat je zelfs geld krijgt moet je 2 of 3 rondes kwalificatie doorkomen. Als je de eerste ronde van het hoofdtoernooi futures verliest is dat 112 euro. Tweede ronde verliezen is 225 euro. Kwartfinale: 393 euro. Halve finale: 753 euro.  Finale is 1141 euro, de winnaar krijgt 1938 euro. Dat was drie jaar geleden zo. Tegenwoordig is het allemaal weer anders denk ik.

We zijn ook nog op het Marrakech plein geweest, waar ze slangen hadden, allemaal verschillende dingen om te verkopen en vers gemaakte fruit smoothie omgerekend voor 1 euro. Hebben ook nog gedronken in een theehuis daar. Het was een mooie dag. Voor de rest is het een vast schema: trainen, tennissen, yoga en fysiek. Eten, trainen drinken en slapen; dat is de routine van een topsporter. Op welke plaats hij ook is. Het is eigenlijk ook een verslaving topsport ook. Leven van routines van vaste patronen. Een soort gezonde versie van roken.

We gingen weer terug op 1 maart. De terugvlucht was lang voor mijn gevoel. Drie dagen later vloog ik naar Turkije. Ik bleef slapen van dinsdag op woensdag bij Floris Podzimek, met wie ik met de trein van Meppel naar Enschede ging. Met Floris was ik ook in Marokko en met deelde met hem een kamer. Dax Donders besloot ook aan te sluiten. Wij vlogen samen naar Turkije. Dax en Floris gingen samen met elkaar op de kamer. Nu begon het echte werk. Eenmaal aangekomen in Turkije gingen we met shuttle bus. Betere verkeersregels hier dan in Marokko. Het was fijn om met zijn drieën te gaan. Met een shuttle scheelt dat weer in de kosten. Was 25 euro. Anders ben je 50 euro kwijt als je alleen gaat.

Turkije is een fijn land. Ik ben er vaak op vakantie geweest met mijn moeder. Een prettig klimaat. Het land is vrij welvarend. De toernooiorganisatie – heel belangrijk voor tennisspelers – was goed. Milena Zoubkov was de toernooidirectrice. Ze was zelf ook tennisspeelster en nu dus toernooileiding. Dan snap je de spelers en het systeem dus. Ze moet zoveel dingen tegelijk doen, soms heb ik medelijden met de toernooileiding. Vooral die van de futures. Het Starlight Hotel waar we verbleven was echt meer dan goed. Echt zo’n Turkije all inclusive hotel. Het was echt immens groot, Maar goed allemaal randzaken. Het gaat natuurlijk om het tennis. Wat fijn was is dat wij woensdag al aankwamen. Dus konden we eerst 3 dagen trainen/acclimatiseren en dan zaterdag tussen 16.00-18.00 uur inschrijven. Ben je één minuut te laat, dan kan je kan niet spelen en zit je een week zonder wedstrijden. Dat was gelukkig niet het geval bij mij.

Heb mij zaterdag ingeschreven rond 20.00 komt dan de loting online te staan. Ik zag dat ik eerste ronde tegen een Roemeen moest. Ik kende hem niet. Dus je gaat bij het inspelen de tegenstander bekijken wat hij kan en wat je moet doen. Ook in de wedstrijd zelf natuurlijk. Je speelt ongeveer 20 à 30 minuten in voor de wedstrijd. Dan gaan vol voor je wedstrijd. Het was best vechten maar ik speelde eerste set heel overtuigend: 6-0. Dat is lekker. In de tweede set worden ballen ouder, minder druk van mij en hij kan meer zijn spel spelen. Het wordt nog spannend. Deuce naar deuce game, 3-2 achter na twee lange deuce games winnen en 4-3 voor. Daarna op 5-4 hem breaken en eerste wedstrijd was in de pocket. Blij natuurlijk. Ik had al een tijdje niet meer gespeeld. Vooral geen futures meer. Na de wedstrijd ga je stretchen en rekken en dan douchen. Zorgen voor genoeg koolhydraten, want volgende dag wacht een nieuwe uitdaging en een nieuwe strijd. Een toptennisser heeft na zijn wedstrijd of training altijd zin in eten.

Ik ga om 21.30 uur naar bed en sta om 7 uur op. Ga drie kwartier opwarmingsoefeningen doen in de gym. Naar dat ontbijten, daarna klaarmaken: spullen en materialen pakken zoals gripjes en emblemen en alles wat je nodig hebt voor de strijd. Inspelen doe ik niet zo lang, aan 20 minuten heb ik genoeg. Als ik de bal maar gevoeld en geraakt heb. Ik speel tegen een Taiwanees, hij is als tiende geplaatst. Speler die je niks geeft, je moet alles halen. Dus zelf druk spelen en geven en geduldig zijn. Een hele opgave maar na bijna elke game met deuce, lukt het mij toch na 2.5 uur. Setstanden waren 6-4 en 6-2. Dat lijkt natuurlijk op papier makkelijk. Dat was het zeer zeker niet. Het had net zo goed andersom kunnen zijn.

Het toptennis ligt zo dicht bij elkaar. De standen kunnen zo vertekend zijn. Dat denk ik weleens als ik een appje krijg met overtuigend met 6-4 en 6-2 gewonnen. Dan denk je hebt ten eerste de wedstrijd niet gezien en ten tweede diegene tennist niet veel of begrijpt het niet. Het is niet erg. Ik begrijp ook heel veel dingen niet. Net als dingen waar ik soms moeite mee heb om mee om te gaan of op te antwoorden. Facebook berichten of appjes met de tekst ‘Mattheo fijne vakantie!’ Ja ik weet dat het mooi weer is in Turkije. Minder dingen aan je hoofd dan thuis, maar vakantie nee. Ik kan niet zomaar 2 uur in de zon liggen. Dat is energie verspillen en dan ben je de volgende keer minder voorbereid en geconcentreerd. Of zo maar even in de zee in of zwemmen. Je moet elke dag weer de bal raken. Of inspelen en natuurlijk de wedstrijd. Of trainen voor volgende toernooi. Het competitieve, dus de wedstrijd zit constant in je hoofd. Al je acties en handelingen zijn daarop gericht. Het is je werk. Je doet alles om zo goed mogelijk je werk uit te voeren. Dit is mijn passie, verslaving en mijn werk. Zo benader ik het ook. Maar heb het nog wel eens moeilijk met dit. Ik kan het niet makkelijk los laten. Terwijl ik ook weet dat de reacties niet meer dan begrijpelijk zijn. Het is natuurlijk wel een kleine wereld de topsport tenniswereld. Dus hier moet ik gewoon nog mee leren omgaan.

Los van dit sta ik gewoon in de derde ronde futures Turkije kwalificatie. Ik heb er veel zin in. Die tweede ronde heeft mij veel zelfvertrouwen gegeven. Dat heb ik nodig, want als je verder komt speel je maar liefst acht wedstrijden. In twee weken. Dat zijn twee keer de kwalificatie doorkomen en nog twee rondes in het hoofdtoernooi winnen. Dit heb ik niet bekeken van tevoren. Waarom niet? Ik kijk nooit van tevoren naar resultaten of uitslagen. Dan wordt mijn hoofd daardoor beïnvloed. Dus daar kwam ik pas na de wedstrijd achter. Ik begon als een speer met een voorsprong van 3-0. Zeer fijn en goed begin. Na dit goede begin speelde ik een hele slechte game. Waardoor het 3-1 werd. Gelukkig herpak ik me en break ik hem direct terug. 4-1 en er is pauze.

Mijn tegenstander Costin Pavel zegt: ‘I take a medical time out’. Dus toen had ik verschillende gedachten. Hij heeft een blessure en je kan het nu afmaken. Zo dacht ik vroeger. Nu niet. Een teken dat ik verder ben in mijn ontwikkeling en vooruitgang heb geboekt. Mijn gedachte was in jezelf terug gaan naar het nu. Voel alles in je lichaam, blijf kalm. Dat waren mijn gedachten. Ik sloot mijn ogen en zat tien minuten op het bankje. Ik hoorde hem zeggen dat de medical time out over was. Waarna ik rustig mijn ogen open en mij super geconcerteerd voel.

Ik win direct de eerste 3 punten en speelde eigenlijk de 3 beste punten de wedstrijd. Daarna ging ik nadenken over die 3 beste punten. Daardoor schoot mijn spel direct weer de verkramping in. Meteen verlies van 3 punten. Wordt het weer deuce. Daarna verlies ik nog een punt en wordt het nadeel. Op dit moment weet je dat als hij dat punt op nadeel pakt, hij weer terug in de wedstrijd is. Heb wel gedachten maar kies ervoor om vol op zijn lichaam te serveren. Dit pakt niet helemaal top uit. Serveer naar zijn forehand kant. De bal komt recht in zijn blad. Ik sta ook helemaal verkeerd opgesteld. Gelukkig mist hij hem net, en centimeter achter de baseline en omcirkel direct de afdruk direct. Natuurlijk komt hij kijken maar kon niks beginnen. Deuce. Oké weer wat adem.

Ik serveer weer een body service, maar nu ook richting zijn backhand kant en deze was voller, harder en preciezer. Ja, weer een eerste service in en een vrij punt. Hij slaat de return fout. Ik besluit voor nog een volle eerste service. Op zijn backhand kant en weer mist hij. Dus de belangrijkste game van de wedstrijd binnengehaald. Daarna return game. Ik breek hem, waarop hij besluit op te geven. Dat is dus winst voor mij. Zo belangrijk zijn die twee games. Eigen ding blijven doen. Op het nu focussen en punt voor punt spelen. In de pocket. Naar het hoofdtoernooi!

Ik ging daarna ook nog even andere wedstrijden kijken. In de avond stond de loting er weer op. Ik moest in de eerste ronde van het hoofdtoernooi tegen Adam Pavaslek. Deze man heeft top 100 gestaan en op Wimbledon gespeeld. Heeft ook in Perth landencup voor Tsjechië gespeeld. Tegen Djokovic op het center court gespeeld en tegen Kygrios tijdens de landencup. Je kan hem dus goed bekijken op Youtube. Hij was een erg constante en steady speler. Stond momenteel 380 van de wereld. Kan dus wel tennissen.

Mijn doel is eigenlijk om mijn rituelen en routines van de kwalificatie door te trekken naar deze eerste ronde hoofdtoernooi. Mijn eigen ding te doen ook heel belangrijk. Dat is gelukt. Voor de rest was hij eigenlijk echt wel een stuk beter, maar los daarvan toch 5 games gehaald en waar ik zeer blij mee ben. Heb de voormalig top 100 speler ook nog op de grond gekregen door een dropshotservice. Hij won dus 6-3 en 6-2. Dan zit je toernooi erop. Dezelfde middag hoorde ik ook nog dat het tweede toernooi gecancelled is. Hier baalde ik natuurlijk van, omdat ik goed in vorm ben. Ik heb dus 112 euro aan prijzengeld verdiend.

Tot slot. Ik geef graag een totaalbedrag voor mijn gemaakte Turkije kosten: 8 hotelovernachtingen. 2x single room= 190 euro.  6x keer double room 6×65=390 euro. Totaal aan hotelkosten= 580 euro. Vliegtickets: Heenreis 65 euro. Terugreis 100 euro. = 165 euro vliegtickets. Dat is samen 745 euro.  Dan nog bespanningen: 2x 15 en 3x 10= 65 euro is 810 euro. 1xkeer inschrijfgeld= 50 euro, is 860 euro. Transport airport& resort: 40 euro. = 900 euro. En nog 30 euro om mij te beschermen tegen de zon= 930 euro. Daar gaat het prijzengeld van 112 euro vanaf. Dus 818 euro aan totale kosten voor 8 dagen.

Dat zijn de kosten voor Future spelers die vaak de kwalificatie niet doorkomen of de eerste ronde van het hoofdtoernooi verliezen. Zoals ik deze keer. Het is een onmogelijke kwestie om dat vol te houden als werkend tennisleraar. Iemand zoals ik die parttime lesgeeft en de ander helft van zijn tijd besteedt aan eigen tennis. Ik ben de donderdag teruggevlogen in de middag en in de avond geland. Had het geluk dat mijn beste vriend mij kwam ophalen, anders had ik met de trein moeten gaan.

Tennissen is in alles een lange soms vermoeide, kostbare maar uiteindelijke een mooie reis met een duidelijke bestemming.

Vandaag was het 5 weken geleden dat wij met een groep spelers 9 dagen lang hadden getraind tijdens het voorjaarsvakantie. Weliswaar in Marokko, Marrakesh. Hieronder een impressie (met geluid) van ons High Performance Tenniskamp.www.hudhudtenniscamps.com

Geplaatst door Hudhud Tennis op Zondag 29 maart 2020

Het leven van een pro, Mattheo Knoop