Afgelopen weekend heb ik mijn single verloren. Het klinkt misschien heel simpel, maar dat was het niet, althans, niet voor mij. Want naast de strijd tussen mij en mijn tegenstander, was de strijd met mijzelf gigantisch.Na elk punt dat ik verloor, zei ik de ergste dingen tegen mezelf, en na een tijdje verloor ik alle wil om te winnen. En tja, dan verlies je.Toen de wedstrijd was afgelopen belde ik mijn trainer (Silvester Jorna) op, en vertelde hem wat er was gebeurd. Een week later was het competitiedag nummer 2, oftewel, ik moest weer spelen. Ik werd ‘s ochtends wakker, en alles zat tegen. Toen ik naar de tennisbaan fietste kreeg ik steeds minder zin in de aankomende wedstrijd, en door mijn humeur en de grijze wolken, was dit een van mijn melancholischte ochtenden ooit.
Ik en mijn team verwelkomden de tegenstanders, en na het platitude bakje koffie stonden we op de nu met zon belichte baan in te spelen. Tijdens het slaan zag ik al dat mijn tegenstander minimaal 2 uur per dag in de sportschool zit, en ongeveer 3x zo veel spiermassa heeft als ik. Wat zorgde dat voor een oppepper zeg! Nouja, niet dus…
Toen de wedstrijd begonnen was, stond het na 10 minuten 0 – 3.

“Ik stop met tennissen!” Zei ik tegen mezelf. Ik was woedend, de 3e game was afgelopen en we wisselden van kant. Ik nam een slok van mijn Bar Le Duc water en ik dacht aan mijn trainer en het gesprek dat we na mijn verloren wedstrijd via de telefoon hadden.
Ik deed mijn ogen dicht, en ik ademde diep in. Ik probeerde me te herinneren wat Silvester tegen me had gezegd, iets met tenen en meditatie of zo? Wacht! Ik wist het weer, althans, ik wist wat ik moest doen. En vervolgens ging ik me concentreren op de topjes van mijn tenen, en ik probeerde te visualiseren dat er energie doorheen stroomde. Goede energie, warme energei. Dat ervoor kon zorgen dat ik weer zin had om te winnen, dat al mijn negativiteit weghaalde.

En ja hoor, na een paar seconden voelde ik wat getintel bij mijn tenen, en na weer een paar tellen begonnen mijn voeten te prikkelen. En zo ging het steeds verder omhoog, totdat ik me helemaal warm voelde. Net alsof Silvester een warme deken over mijn hele lichaam had gelegd, en me daarbovenop nog een knuffel gaf. Ik voelde me weer fris, en de negativiteit was weg. Ik was niet meer boos en misschien wel het allerbelangrijkste, ik wou weer winnen! Ik ging die gespierde vent eens even laten zien wat een leerling van Tennis Meppel in zich heeft. Ik was weer terug bij mezelf.

Na 2 uur en 30 minuten stond het: 6 – 3, 6 – 0. Ik had de wedstrijd gewonnen, en ik had geen een game meer afgestaan.

En nu lig ik in bed, en realiseer ik me iets. Niet alleen had ik vandaag mijn wedstrijd gewonnen, maar ook ben ik de worsteling met mezelf overkomen. En dit is iets dat me nog nooit zo makkelijk is gelukt. En dat allemaal door het korte gesprekje met Sil, mijn trainer.

En zo zie je maar weer, hoeveel invloed de woorden van een trainer op je wedstrijd, en zelfs je leven kunnen hebben. Want 1 ding weet ik zeker, ik ga nooit meer de tweespalt tussen mijn “positieve” en “negatieve” ik verliezen.
En dit is iets wat ik vanaf nu altijd ga gebruiken, en niet alleen in tennis.

– Milan Kalaba, April 2016

 

 

 

De woorden van Sil